Μ-Χ-Α-Δ - ΤΕΤΡΑΔΑ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΕΤΟΙΜΗ ΓΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΥΑΛΟΦΡΑΚΤΟ ΣΑΛΟΝΙ ΤΗΣ ΠΑΛΙΡΡΟΙΑΣ

Το υαλόφρακτο σαλόνι της παλίρροιας

Οι χαρακτήρες βρίσκονται σε έναν σουρεαλιστικό χώρο που ονομάζεται Το υαλόφρακτο σαλόνι της παλίρροιας.

Φανταστείτε μια απέραντη, στεγασμένη αίθουσα με έναν τεράστιο γυάλινο θόλο, όπου το έδαφος είναι μισό έρημος με χρυσή άμμο και μισό ρηχός, κρυστάλλινος ωκεανός. Η ατμόσφαιρα έχει την πυκνότητα του νερού αλλά επιτρέπει την αναπνοή, οπότε τα αντικείμενα και τα πλάσματα μπορούν να αιωρούνται ή να βυθίζονται ανάλογα με τη διάθεσή τους. Έπιπλα από κοράλλια είναι διάσπαρτα παντού, ενώ από την οροφή κρέμονται πολυέλαιοι φτιαγμένοι από μέδουσες που εκπέμπουν ένα απαλό, υποκίτρινο φως. Είναι το ιδανικό σκηνικό για να δικαιολογηθεί η συνύπαρξη της ερήμου, της θάλασσας, του αέρα και της οικιακής άνεσης.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ 1

Χρυσοβαλάντης (Γατόκακτος): Δεν ξέρω αν πρέπει να νιαουρίσω ή να βγάλω αγκάθια σήμερα, η ζωή ως γατοκάκτος είναι γεμάτη εσωτερικές αντιφάσεις.

Αρτέμης (Χελωνοαερόστατο): Τουλάχιστον εσύ πατάς στη γη, Χρυσοβαλάντη, γιατί εγώ ως χελωνοαερόστατο θέλω να σεργιανίσω στα σύννεφα αλλά με τραβάει συνεχώς κάτω το βαρύ καβούκι μου.

Μελέτιος (Λιονταροκαναπές): Μην παραπονιέστε καθόλου, ελάτε να κάτσετε πάνω μου, αν και ως λιονταροκαναπές κινδυνεύετε είτε να χαλαρώσετε απίστευτα είτε να σας κατασπαράξω αν με ενοχλήσετε.

Δεβόρα (Δελφινοτριαντάφυλλο): Εσείς έχετε προβλήματα; Εγώ, ένα δελφινοτριαντάφυλλο, προσπαθώ να κολυμπήσω ελεύθερη στον ωκεανό χωρίς να μου μαραθούν τα κόκκινα πέταλα από την αλμύρα.

Χρυσοβαλάντης (Γατόκακτος): Σε νιώθω, Δεβόρα, εμένα χθες πήγε να με χαϊδέψει ένας άνθρωπος και κατά λάθος τον γρατζούνισα με τις βελόνες μου, ενώ εγώ ήθελα απλώς να τριφτώ πάνω του και να γουργουρίσω.

Αρτέμης (Χελωνοαερόστατο): Ίσως πρέπει απλώς να βρούμε μια ισορροπία, όπως ακριβώς κάνω κι εγώ που γεμίζω τον θάλαμό μου με ζεστό αέρα για να καταφέρω να σηκώσω όλο αυτό το χελωνίσιο βάρος στον ουρανό.

Μελέτιος (Λιονταροκαναπές): Η ισορροπία είναι υπερεκτιμημένη, Αρτέμη, το παν είναι να αποδέχεσαι τη φύση σου, όπως εγώ που βρυχώμαι άγρια κάθε φορά που κάποιος ξεχνάει ψίχουλα ανάμεσα στα μαξιλάρια μου.

Δεβόρα (Δελφινοτριαντάφυλλο): Έχεις ένα δίκιο, Μελέτιε, η ομορφιά βρίσκεται στη σύνθεση, γι' αυτό κι εγώ αναδύομαι από το κύμα μοσχοβολώντας άρωμα κήπου και αφήνοντας πίσω μου δροσερούς αφρούς.

Χρυσοβαλάντης (Γατόκακτος): Τελικά, το να είσαι δύο πράγματα σε ένα σε κάνει μοναδικό, οπότε τώρα θα πάω να κυλιστώ στον ήλιο για φωτοσύνθεση και μετά θα γλείψω τις πατούσες μου.

Αρτέμης (Χελωνοαερόστατο): Κι εγώ θα αφήσω τον άνεμο να με πάει όπου θέλει, έστω και με την τρομερή, αργοκίνητη ταχύτητα των δύο χιλιομέτρων την ώρα που μου επιτρέπει το καβούκι μου.

Μελέτιος (Λιονταροκαναπές): Σωστά, ας γιορτάσουμε την παραξενιά μας, εγώ θα πέσω τώρα για έναν βασιλικό ύπνο δώδεκα ωρών, προσφέροντας παράλληλα εξαιρετική ανατομική στήριξη στη μέση.

Δεβόρα (Δελφινοτριαντάφυλλο): Κι εγώ θα κάνω μια τελευταία εντυπωσιακή βουτιά στο ηλιοβασίλεμα, σκορπίζοντας αγκάθια και πέταλα στο πέλαγος για να θυμίζω σε όλους πόσο όμορφο είναι να μην είσαι συνηθισμένος.

---

Οδηγίες κίνησης και βαδίσματος για τον αυτοσχεδιασμό

Χρυσοβαλάντης (Γατόκακτος)

Πώς βαδίζει: Η κίνησή του συνδυάζει την απόλυτη ρευστότητα με την ξαφνική ακαμψία. Περπατάει στις μύτες των ποδιών με αθόρυβα, ελαστικά γατίσια βήματα, λυγίζοντας τη σπονδυλική στήλη. Ξαφνικά, σε τυχαίες στιγμές, το σώμα του κοκκαλώνει, τα δάχτυλα τεντώνονται σαν βελόνες και η κίνηση γίνεται απότομη και γωνιώδης.

Κέντρο βάρους: Μετατοπίζεται συνεχώς από το στήθος (περήφανη γάτα) στη λεκάνη (σταθερός, γειωμένος κάκτος).

Αρτέμης (Χελωνοαερόστατο)

Πώς βαδίζει: Εδώ έχουμε μια έντονη αντίθεση ανάμεσα στο πάνω και το κάτω μέρος του σώματος. Τα πόδια κινούνται με τη χαρακτηριστική, βαριά, αργή και σταθερή πόζα της χελώνας, κολλώντας σχεδόν στο έδαφος. Αντίθετα, ο θώρακας, τα χέρια και το κεφάλι είναι εντελώς χαλαρά, παρασύρονται από τα υποτιθέμενα ρεύματα αέρα και αιωρούνται προς τα πάνω, σαν το πάνω μέρος του σώματος να θέλει να πετάξει.

Κέντρο βάρους: Πολύ χαμηλά στα ισχία, δημιουργώντας την αίσθηση του ασήκωτου καβουκιού.

Μελέτιος (Λιονταροκαναπές)

Πώς βαδίζει: Η κίνησή του είναι ογκώδης, βαριά και επιβλητική. Χρησιμοποιεί χαμηλά επίπεδα κίνησης στο χώρο, σχεδόν σε βαθύ κάθισμα (squat) ή με τα χέρια να ακουμπούν στο έδαφος σαν μπροστινά πόδια. Τα βήματά του έχουν τη νωχελικότητα ενός τεμπέλικου καναπέ, αλλά ανά πάσα στιγμή μετατρέπονται σε εκρηκτικά, μεγάλα άλματα λιονταριού που διεκδικεί την περιοχή του.

Κέντρο βάρους: Στο κέντρο της κοιλιάς, υποδηλώνοντας τη στιβαρότητα του επίπλου και τη δύναμη του αιλουροειδούς.

Δεβόρα (Δελφινοτριαντάφυλλο)

Πώς βαδίζει: Κινείται με κυματισμούς σε όλο το σώμα (dolphin wave), ξεκινώντας από το κεφάλι και καταλήγοντας στα πόδια, δίνοντας την αίσθηση ότι σκίζει το νερό. Ταυτόχρονα, τα χέρια της είναι μαζεμένα κοντά στο σώμα, προστατεύοντας το πρόσωπό της σαν κλειστό μπουμπούκι, και ανοίγουν απότομα προς τα έξω μόνο όταν θέλει να εκπέμψει το άρωμά της ή να δείξει τα αγκάθια της.

Κέντρο βάρους: Στο στέρνο, οδηγώντας την κίνηση προς τα εμπρός με χάρη και κομψότητα.

---

ΔΙΑΛΟΓΟΣ 2

Χρυσοβαλάντης (Γατοκάκτος): (Περπατάει αθόρυβα στις μύτες των ποδιών στην άμμο, αλλά ξαφνικά κοκκαλώνει το σώμα του σαν αγκάθι) Αυτή η πυκνή ατμόσφαιρα στο σαλόνι με μπερδεύει, θέλω να γρατζουνίσω το έδαφος με τα νύχια μου αλλά οι βελόνες μου σκαλώνουν στα κοράλλια της διακόσμησης.

Αρτέμης (Χελωνοαερόστατο): (Σέρνει τα πόδια του βαριά στο βυθό, ενώ ο θώρακας και τα χέρια του αιωρούνται ελαφρά προς τους πολυελαίους από μέδουσες) Τουλάχιστον εσύ πατάς κάπου σταθερά, Χρυσοβαλάντη, εμένα το καβούκι μου βουλιάζει στην παλίρροια ενώ το μπαλόνι μου με τραβάει προς τον γυάλινο θόλο.

Μελέτιος (Λιονταροκαναπές): (Κάθεται σε βαθύ κάθισμα με νωχελικές κινήσεις, βρυχώμενος απαλά) Αφήστε τις γκρίνιες και ελάτε να ξαπλώσετε πάνω μου, αν και σας προειδοποιώ ότι αν με ξυπνήσετε απότομα από το λήθαργο, τα μαξιλάρια μου θα βγάλουν νύχια.

Δεβόρα (Δελφινοτριαντάφυλλο): (Κινεί το σώμα της με κυματισμούς μέσα στο πυκνό, σαν νερό, περιβάλλον, έχοντας τα χέρια μαζεμένα σαν κλειστό μπουμπούκι) Μιλάτε για δυσκολίες εσείς; Εγώ προσπαθώ να κολυμπήσω ανάμεσα στην άμμο και το νερό, αλλά φοβάμαι μη μου μαραθούν τα κόκκινα πέταλα από την αλμύρα.

Χρυσοβαλάντης (Γατοκάκτος): (Τεντώνει τη σπονδυλική του στήλη με ρευστότητα και μετά γίνεται πάλι άκαμπτος) Δεβόρα, πρόσεχε μην πλησιάσεις πολύ τον Μελέτιο, χθες πήγα να τριφτώ πάνω του σαν τρυφερή γάτα και παραλίγο να με καταπιεί η ανατομική του πολυθρόνα.

Άρτεμης (Χελωνοαερόστατο): (Αφήνει τα χέρια του να παρασυρθούν από ένα υποτιθέμενο ρεύμα αέρα, ενώ τα ισχία του παραμένουν καθηλωμένα χαμηλά) Η ισορροπία σε αυτό το υαλόφρακτο μέρος είναι άθλος, νιώθω τον ζεστό αέρα να με σηκώνει αλλά η φύση της χελώνας με κρατάει προσγειωμένο.

Μελέτιος (Λιονταροκαναπές): (Μετατοπίζει το κέντρο βάρους του στην κοιλιά και τεντώνεται σαν έπιπλο που αλλάζει θέση) Εγώ πάντως απολαμβάνω το υποκίτρινο φως από τις μέδουσες στην οροφή, με κάνει να θέλω να γουργουρίσω, αρκεί να μη μου φέρει κανείς ψίχουλα στην πλάτη μου.

Δεβόρα (Δελφινοτριαντάφυλλο): (Ανοίγει απότομα τα χέρια της προς τα έξω εκπέμποντας το άρωμά της) Κοιτάξτε πώς καθρεφτίζεται το ροζ χρώμα μου στους γυάλινους τοίχους, είναι μαγικό να αναδύεσαι από το κύμα της παλίρροιας μοσχοβολώντας άρωμα κήπου.

Χρυσοβαλάντης (Γατόκακτος): (Κλείνει τα μάτια, στρέφει το πρόσωπο προς το φως και μένει ακίνητος) Τελικά, η διπλή μας φύση ταιριάζει σε αυτό το σουρεαλιστικό σαλόνι, οπότε τώρα θα κάτσω εδώ για φωτοσύνθεση και μετά θα γλείψω τις πατούσες μου.

Αρτέμης (Χελωνοαερόστατο): (Αφήνει όλο το σώμα του να γείρει ελαφρά προς το πλάι, κινούμενος πολύ αργά) Συμφωνώ, ας αφεθούμε στο ρεύμα του χώρου, έστω κι αν κινούμαι με την τρομερή, αργοκίνητη ταχύτητα των δύο χιλιομέτρων την ώρα που μου επιτρέπει το βάρος μου.

Μελέτιος (Λιονταροκαναπές): (Ξαπλώνει εντελώς στο έδαφος με έναν βαρύ ήχο) Σωστά, η παραξενιά είναι τέχνη για το εξάμηνό μας, ώρα για έναν βασιλικό ύπνο δώδεκα ωρών, προσφέροντας παράλληλα την τέλεια ανατομική στήριξη για τη μέση.

Δεβόρα (Δελφινοτριαντάφυλλο): (Κάνει ένα τελευταίο μεγάλο σωματικό άλμα στον αέρα, προστατεύοντας το πρόσωπό της) Κι εγώ θα κάνω μια εντυπωσιακή βουτιά προς το ηλιοβασίλεμα που φαίνεται από τον θόλο, σκορπίζοντας αγκάθια και πέταλα για να κλείσει ομαλά ο αυτοσχεδιασμός μας.